Nang ibaon ng batang makatang Pilipino
sa kanyang dibdib ang lagnat na sa kalsada'y
lumalaganap, siya'y nagbago:

Buhat sa bibig, na dati-rati'y mga rosas ang
namumukadkad, ngayo'y umuusli ang mga salitang
tulad sa mga pangil ng bitag na baboy-damo.

Kasama na siya ng kanyang mga kapatid
sa madilim na gubat. Sa gabi, nakayuko
sa tumatangkad na apoy, at sa halip

na pluma'y baril ang hawak sa kamay,
kamatayan ang kanyang tanging kinakatha
mula sa nag-ibang kulay na pagmamahal.

© Luis Cabalquinto

| poets' bios |