May kasamang hiwaga ang mag-isang pagbangon ko
ngayong alas seis ng umaga sa Stuyvesant,

mula sa magandang himala ng paulit-ulit
nating kamatayan sa kinakailangang pagtulog.

Sa may bintana, hawak ko ang maputing tasang
ang bango'y nagbubuhat sa mainit na kape.

Manipis pa ang liwanag ng taglamig na araw
nguni't makapal na ang naghahabulang

pagdaraan ng mga tiim-bagang na patungo
sa trabaho: silang di-kilalang aking mga karatig.

Isip ko: bakit ito ang narating ng kabihasnan
ng tao; nang iwanan natin ang martilyo't araro

ang naging kapalit ay laging kakapusan sa oras,
sa ligaya, kakapusan sa dating pakikipagkapwa-tao.

© Luis Cabalquinto

| poets' bios |