"At around noontime, a holiday crowd started pouring into the open plaza named after a freedom fighter whose identity Ninoy himself had borrowed."
WHO Magazine, October 5, 1983.

Ngayon, dito sa Liwasang Bonifacio
Muli kong napapagtanto
Aking katawan pala'y di ko angkin.

Isip ko'y nakapiit sa parisukat ng silid-tanggapan
Tinig ko'y pinapaos ng lamig ng aking gawain—
Magtugma ng mga salitang
Nagpapagalaw sa mga lampa
Nagpapausbong ng mga halamang lanta.

Pinipili na aking mga mata ang mga larawang tinititigan
Mga paa ko'y hila-hila ng mga pisi ng hagdanan
Mga bisig ko'y nakagapos sa mga haliging nakamasid
Mga dingding na nakikinig—
O, kay saklap na kapalaran!

Kaya kinaiinggitan ko itong aking katabi
Mga paa'y nakatitiyak sa lupa
Malaya ang kanyang mga kilos
Tuwid ang kanyang tindig
Mga mata niya'y masidhi
Tinig niya'y walang ngimi.
Nahuli ko pa nga siyang ngumiti.

(1983)

© Loreta M. Medina